چهارشنبه، مهر ۱۷، ۱۳۹۲

یک سال گذشت

حدود دو سال پیش بود که در میان نظرهای جدید وبلاگم به نظری از خواننده ای برخورد کردم که از من تشکر کرده بود وآدرس وبلاگش را داده بود. مثل همیشه به آدرس داده شده سر زدم.آنچه که دیدم در نوع خود بی نظیر بود. نویسنده آن وبلاگ به نوعی سرطان پیشرفته مبتلا بود و تحت درمان شدید وتهاجمی قرار داشت. او از درد هایش می نوشت واز هزینه سنگین درمان سرطان. یک باردر وبلاگش درخواست کمک مالی کرد ولی بعدا بلافاصله نوشت که شوخی بوده است.هر چند این احتمال وجودداشت که شوخی هم نباشد.  30بهمن  سال87 در وبلاگش نوشته بود: "آرزوی خوشبختی برای همه دارم" و بعد از آن به علت کمای مادر وبیماری خود چیزی ننوشت. مدتها از او خبری نبود تا آن که در تاریخ بیست وهشتم آبان 88یکی از دوستانش در وبلاگ نوشت: "سلام گفتنش برام خیلی سخته . مریم 28 آبان حالش برای همیشه خوب شد.دیگه خبری از درد و سلولهای سرطانی نیست..." بله او برای همیشه راحت شد و دیگر درد را احساس نخواهد کرد.   امروز یک سال از پرواز این دوست ندیده ام می گذرد. دوستی که سمبل امید بود و با نوشته هایش به ما امیدواری می آموخت. یادش گرامی باد
اول جولای 2013

هیچ نظری موجود نیست: